Мы рэдка кажам вершамі.
І сталі часцей плакаць, чым кахаць.
І купідон з любоўнымі стрэламі
Стаў больш гаварыць, а не страляць.
Каханне без пачуцця.
Жаніцьба дзеля мітусні.
Смерць без жыцця.
Квадрата круглыя грані.
З глузду з'ехалі, не патрабуючы міру,
Гарэзуюць з гульнямі вайны.
Планета стала чымсьці накшталт ціру.
І няма ўжо некранутай краіны.
Вар'яцтва вядзе да канца святла.
Спыніць павінны мы гэтае трызненне.
Вершам пад сілу зрабіць гэта.
Але няма паэтаў на разуменне.
(Хацько Максім 25.05.2015)
Мы рэдка кажам вершамi
© Copyright: Макс Хот, 2015
Свидетельство о публикации №115060202971
Свидетельство о публикации №115060202971
Рецензии