Догони меня, мечта
Нясецца зноў за мною мара, каб нехта, і хутчэй, папаў на нары, у турму без вокан і дзьвярэй, і дажываў свой век сярод звярэй. Не ведаю, калі я дачакаюся, але вось так я мару! Павольна стала я ісьці, каб неяк ужо дагнала б. Ні ўбок мне аніяк, і не наперад, бо неяк страшна не ўбачыць гэты цуд мне першай. Баліць і сэрца і душа, і грошай - дуля ў кішэні, але яшчэ я трохі пазмагаюся, апошняй памірае бо надзея
© Copyright: Светлая Две Тысячи 10, 2015
Свидетельство о публикации №115052902463
Свидетельство о публикации №115052902463
Рецензии