Прачнуўся ад холаду.
З усмешкай незямной,
Убачыў незразумелую асобу,
Якая лётае над маёй галавой.
Жудасная карціна:
Месяц і нечы цень.
Ну што за чартаўшчына,
Не п'ю бо які дзень!
Вісіць месяц у зеніце,
Струменіцца сукенка, усё як на падбор.
"Вы хто? І навошта, прабачце.
Вам такі інтымны ўбор?"
У ног маіх прысела,
Як кошка павольна,
Сказала, як праспявала:
"Я - Муза, я геніяльна"
Схіліўшыся, зашаптала
Каму і як мілая,
У гэтага бывала,
І з гэтым вось спала.
Прачуваючы парнуху,
(Не хочаш, не вер),
Але гэту распусніцу
Я выставіў за дзверы.
Калі ў ночы прачнешся ты,
Выявіцца талент,
Пра гэта помнячы заўсёды,
Будзь пільны паэт.
Калі ж божыя стварэнні
Прыляцяць да цябе на свет,
З якімі будзь дабрэй,
Іншых пасылай у начы.
Падчэпіш ганарэю,
Хадзі, потым, лячы.
(Хацько Максім 22.05.2015)
Муза
© Copyright: Макс Хот, 2015
Свидетельство о публикации №115052504090
Свидетельство о публикации №115052504090
Рецензии