Устаеш, і зноў усё з пачатку,
Вада, метро. людзі, сны.
І ведаю, што не ўсё сказаў я...
У сваёй свядомасці вы ўсё адны.
Крокі, галасы, ізноў шлях да хаты,
Струмені людзей, душнага горада.
І вецер спявае, а пустыя словы
Хаваюць тую, што раней была знаёмая.
Я спрабую пісаць,
Але словы гулкім скрыпам
Не даюць мне сказаць
Усё што было забыта.
Мой змучаны дзень,
Паўтараючыся спіралямі,
Ператвараецца ў цень
Чалавека з ведамі.
Прачнуўшыся раніцай, разумееш,
Што вось і дзень зноў пусты,
Зыход якога ты ведаеш
І разумееш, што разышліся ўсе масты.
(Хацько Максім 22.05.2015)
Дзень чалавека
© Copyright: Макс Хот, 2015
Свидетельство о публикации №115052504079
Свидетельство о публикации №115052504079
Рецензии