Чарговы дзень настаў, а скруха не сыходзіць, бо гневу выхаду няма, жыццё на вадкае гаўно сыходзіць. І колькі будзе гэта доўжыцца, сябры, не ведаю, іду я, мабыць, па жыцці і не туды. Ісьці на Плошчу трэба ... і хутчэй, зняць плеўку мутную з вачэй, а целу з мозгам штурхеля пад зад мне даць, наперад бегчы трэба, ... як адважыцца ?
Мы используем файлы cookie для улучшения работы сайта. Оставаясь на сайте, вы соглашаетесь с условиями использования файлов cookies. Чтобы ознакомиться с Политикой обработки персональных данных и файлов cookie, нажмите здесь.