Как можно дальше от пропасти
Гарыць агнём нянавісьці... і сэрца , і мой мозг- то грэх мой... І адказаць гатова за яго на свеце тым, каб толькі добра ТУТ жылося дзецям... маім, тваім... і вашым, даражэнькія! Бо сарамлівы, добры беларус не атрымае аніяк дэмакратычны бонус. Так і прадоўжым жыць у перманентным ператрусу мозгу, у гвалце і галечы вечнай, на край спаўзлі мы, побач толькі- бездань. Ва ўладзе бо злачынцы й бездары! Галодны, злы народ мой, наперад кроч ужо! Піхаць няма каму, дык сам падумай, патрэбны ці табе такія мукі, калі вісяць ужо рукі, як крукІ, ад безвыходнасьці і скрухі. Жыве хай Беларусь! Растацца трэба нам з бядою... Нарэшце! Спадзяюся, НАЗАЎЖДЫ!
© Copyright: Светлая Две Тысячи 10, 2015
Свидетельство о публикации №115052002807
Свидетельство о публикации №115052002807
Рецензии