Я ночы чакаю, як пазбаўлення
Ад мітусні дзённай і пустэчы,
Але не магу знайсці і ў ёй выратавання,
Раздзіраючыся мукамі з душой сустрэчы.
Кляну сябе за слабаволле,
Карабкаючыся з бездані ўверх,
Туды, дзе ёсць марам раздолле,
Дзе хопіць дабрыні для ўсіх.
Смяюся праз слёзы і сумоту хаваю,
Усярэдзіне палаю ўвесь, як у агні,
Я сам сябе словамі забіваю,
І прысуд таксама вынес сам сабе. Глядзі,
Як я чапляюся за гэта жыццё не дзеля жыцця,
А толькі за тым, каб для маіх дзяцей
Пакуты сумлення, душэўнага пачуцця,
Як компас былі сярод людзей...
(Хацько Максім 13.05.2015)
Компас
© Copyright: Макс Хот, 2015
Свидетельство о публикации №115051502506
Свидетельство о публикации №115051502506
Рецензии