Задзяубалi

У кожнага ў жыцці ёсць добры аповед,
Ён ім упіваецца як наркаман,
Кожны хоча пакінуць свой след,
Але ўсе брэшуць, вакол падман.

Украсці і на нечае ахвяраваць выгоду,
У імя сусветнага дня дабрыні.
Усім школам - пойла, усім аптэкам - бадзягу,
Расстрэлам пазбавіцца ад галечы,

Я не такі? Ды хрэн там, горш за усіх.
Што хочаш выканаць, тым і карай.
Я шалёны, я крануты псіх.
Іду за нязбытным стварэннем-марай.

Святая вада раз'ядае мне рукі,
Але гэта не страшна, і я не памру.
Вакол мільёнам не зразумець гэтыя мукі,
Дабрыню прыводзячы ў цемру.

Дзяцей вольным часам здымаюць на порна,
Вольнай рукой выдаючы закон,
Душыцу прадаўшы, купляюць паўторна,
Рыкаюць пад заганны царкоўны перазвон.

Пад стрэлы, крыкі, удары і маты
Абарванага жыцця час цячэ.
Патроны танней любых адвакатаў,
Бо мяса заўсёды нараджаюць яшчэ.

Безаблічныя стварэнні, бацькі, дзеці,
Бязмэтна бадзяюцца людцаў чарады,
Баяцца ценяў і быкуюць пры свеце,
І п'юць, каб гэта забыцца назаўжды.

Штампуюць на выцвілай фабрыцы пешкі,
Мазгі запаўняюць таннай хернёй...
У струменях лайна ўсе лётаюць, як птушкі,
Пакуль не апынуцца пад магільнай плітой.

І хочацца крыкнуць на ўсіх - ЗАДЗЯЎБАЛІ!
Але вушы залеплены смачнай локшынай.
Ці не занадта шмат у вершах маралі?
Ці не занадта часта віляем душой?

За пазухай - камяні, ва ўсмешках - атрута,
Для кожнага кожны - дэбіл і мудак,
Я ведаю, вы скажаце - гэта няпраўда.
А вы дакажыце, што гэта не так...

(Хацько Максім 30.04.2015)