Маркучай

Сакавіцкім   цёплым   днём
Еду  я  ў  Маркучай,
Дзе  Грыгорый  Пушкін  жыў
Над  высокай  кручай.

Тут   Грыгорый,  мілы  сын,
Слыннага  паэта,
Зберагаў   бацькоўскі   скарб
Для  сябе  і    свету.

І  з   Міхайлаўскага  ён,
Разам  з  любай  жонкай,
Пераехаў  у  край  азёр,
У  Літву-старонку.

Па  алеях   і   гаях
Ён  гуляў  з  Варварай,
Любаваўся  кожны  раз,
Цешыўся  э  каханай.

Так   прайшлі  гады  жыцця,
Неразлучнай  пары,
Спачываюць  тут  яны,
На  зямлі  Варвары.

Сцерагуць  іх  сон,  пакой
Дрэвы-веліканы,
І  птушыны   льецца   спеў 
З  паднябеснай  хмары.

Дзе   блакіт  ціхуткіх  хваль
Нас  красою   цешыць,
А  каплічка,  крыжык   той,
Нагадаюць  вечнасць.

Тут  знайшлі   прытулак   свой,
Верныя   сабачкі,
Што  служылі  з  году  ў  год,
Сагравалі   ласкай.

Там  усё  дыхае  цяплом,
І  чароўнай  казкай,
І  любоўю  да  зямлі,
Да  яе  нашчадкаў.

Бо ў Вільні той куток,
Як святло дзіцяці,
Ты  шануй  яго  заўжды,
Беражы,  як  маці.   


            
          24.03.2015.