Расцякаюцца душы-рэкі,
Разліваецца акіян думак ды лёсу,
Загавораныя мы навекі,
Жывем у вечным пошуку сэнсу.
Задзяўбалі мазгі палітыкай
І застыглымі старымі догмамі,
Выюць гучна цэлымі днямі ныцікі,
Споры плавяцца старымі домнамі.
Прыняць нам дадзенае лёсам
І не наракаць - вось наша доля,
Спроб розных над сабою
Ты зрабіць шмат не паспеў у няволі.
Ты сам сябе акальцаваў,
Звыкся за столькі гадоў да болю,
І вось цябе нехта паклікаў:
"З клеткі - прэч, пара на волю..."
(Максім Хацько 29.03.2015)
Пара на волю
© Copyright: Макс Хот, 2015
Свидетельство о публикации №115040207086
Свидетельство о публикации №115040207086
Рецензии
