Знікла ты патухлай зоркай,
Паслаўшы паветраны пацалунак у начы.
Іголка пранізала сэрца вострым болем,
Стралой страты жудаснай, хоць крычы!
І стала пуста, горка, трывожна,
І не вярнуць цябе ўжо ніколі!
Ах, калі б прадбачыць была можна,
Калі сыдзем з жыцця назаўсёды!
З гадамі боль страты не сыходзіць,
І зарасце мохам ў сэрцы маім.
Боль хвалямі памяці находзіць.
Мы ніколі больш не будзем удваіх.
(Хацько Максім 20.03.2015)
Знiкла ты патухлай зоркай
© Copyright: Макс Хот, 2015
Свидетельство о публикации №115032302748
Свидетельство о публикации №115032302748
Рецензии