Ёсць у кожнага блiзкi i родны куток...
Што калыша і будзіць твае ўспаміны.
Гэта сонечны промень над жытняй раллёй,
І ў блакітных аблоках
Палосачка неба.
Лісцік бэзу прывеціць заўсёды цябе,
Абагрэе салоўка сваім шчабятаннем
Нагадае оцяжынка пра крокі твае,
Ад рачулкі Уша да Ярэміч у школу.
На бацькоўскім падворку
І дыхаць лягчэй,
І вадзіцы сцюдзёнай
Папіць-асалода.
Там прытуліць, аблашчыць,
Зямелька цябе,
Прывітае з любоўю,
Як роднага сына.
Бо яна, як матуля,
Карміла цябе,
Апранала, паіла
Цудоўным напоем.
Прыязджай ты часцей,
Да сябе, на парог,
Прыгадай дарагія
Маленства часіны.
Пакланіся бацькам,
І зямельцы сваёй,
Што адкрыла табе
Таямніцы Айчыны.
25.07.2013
Свидетельство о публикации №115021808911