Вiленскiя успамiны

Вельмі  ўразіла  мяне
Старажытна  Вільня,
Узяла  душу  ў  палон,
Захапіла  сэрца

Я хадзіла  па  старых,
Вулачках,  завулках,
І  прыгадвала  радкі
Песняра  Якуба.

Як  блукаў  яго  герой
Антось-дзядзька  мілы-
Грукатаў  абцасам  ён,
Колькі  было  сілы!

Як  дзівіўся  ў  Вільні  ён,
Зборышчу  народу,
Бо  ніколі  тут  не  быў,
Ад  самага  роду.

У  скляпеннях  і  мурах
Дажываў  дзянёчкі,
Усім  вядомы  публіцыст,
Кастусь  Каліноўскі.

Кіраваў  паўстаннем  ён
За  свабоду, веру.
Свае  гнеўныя  радкі,
Выклаў  на  паперу.

Караткевіч  не  забыў
Пра  яго  вялікасць,
І ўславіў  вобраз  той
На  старонках  кнігі.

Працавалі    ў  свой  час
Колас  і  Купала.
І  Максім  Гарэцкі  жыў,
І  пісаў  нямала.

Тут  пакінуў  пэўны  след,
І  Адам  Міцкевіч,
Што  чароўна  так  апеў
Свіцязянскі  бераг

У баладах,у  сваіх
Уславіў  ён  русалак,
Прыгажосць  зямелькі  той,
Непаўторнасць  краю.

Не  вярнуўся  болей  ён,
У  старую  Вільню,
Развітаўся  назаўжды,
З’ехаў  на  чужыну

Тут  гісторыя  жыве
У куточку  кожным,
Шмат  пабачыла  яна
За  свае  стагоддзі.

Помніць  крокі  друкара,
Мудрага  Скарыны,
I цяпло  яго  рукі
Над  выданнем  кнігі.

Колькі  храмаў!
Божа  мой!
Замірае  сэрца.
Моўчкі  слухаеш  званы.
Думаеш  пра вечнасць.

Ты  спыніся, чалавек,
Памаўчы  хвілінку.
Браму  Вострую  пабач,
І схіліся  нізка.

Бо  захоўвае  яна
Цудную  святыню,
Што  стагоддзі  ўсім  дае
Дабрыню  і  сілу.

Агляніся, кожны  з  нас,
На  жыццё,  дарогу,
І  знайдзі  ў  душы  сваёй,
Месца  і  для  Бога.

07.01.2015