Перевод. А. С. Пушкин
Я памятаю цудоўнае імгненне:
Перад мной з'явілася ты,
Як мімалётнае бачанне,
Як геній чыстай прыгажосці.
У знямогі смутку безнадзейнага,
У трывогах шумнай мітусні,
Гучаў мне доўга гук голаса пяшчотнага,
І сніліся мілыя рысы.
Ішлі гады. Бур парыў мяцежны
Рассеяў ранейшыя мары,
І я забыўся твой голас пяшчотны,
Твае нябесныя рысы.
У глушы, у змроку зняволення
Цягнуліся ціха дні мае
Без боства, без натхнення,
Без слёз, без жыцця, без кахання.
Душы надышло абуджэнне:
І вось зноў з'явілася ты,
Як мімалётнае бачанне,
Як геній чыстай прыгажосці.
І сэрца б'ецца ў захапленні,
І уваскрэсла зноў для тябе
І боства, і натхненне,
І жыццё, і слёзы, і каханне.
Я памятаю цудоунае iмгненне
© Copyright: Макс Хот, 2015
Свидетельство о публикации №115020808910
Свидетельство о публикации №115020808910
Рецензии
