Из Михася Башлакова 26. 11. 2014
***
Ты памаліся, маці, за мяне,
За ўсе мае грахі ты памаліся…
Шапоча восень у маім акне.
Ах, павуціна, сівізной не віся…
Ты памаліся, маці, за мяне…
Не знаю я, дзе тыя астравы
Бязгрэшнага і светлага юнацтва,
Калі цвіце духмяная акацыя
І шчэ няма пажоўклае травы…
Не знаю я, дзе тыя астравы…
Крычаць растайна ў небе жураўлі…
Мне горкі сум іх не дагнаць ніколі.
Няўжо на гэтай выстылай зямлі
Не будзе больш ні шчасця і ні долі…
Крычаць растайна ў небе жураўлі…
Над Сожам між пакошаных лугоў
Блукаю і нічога не знаходжу:
Ні тых слядоў, ні тых былых шляхоў…
Як і ў жыцці, брыду па бездарожжы…
Над Сожам між пакошаных лугоў…
І горка мне на роднай старане,
І плача сэрца клінам жураўліным…
Ты памаліся, маці, за мяне,
За грэшнага і праведнага сына,
На роднай памаліся старане…
***
Ты помолись, мамаша, за меня,
За все мои грехи молись, не смейся…
А осень шепчет, шепчет у окна.
Ах, паутина, сединой не вейся…
Ты помолись, мамаша, за меня…
Не знаю я, где все те острова
Из юности и светлой и безгрешной
В пахучем цвете всех акаций вешних,
Пока ещё не жухлая трава…
Не знаю я, где все те острова…
Прощально плачут в небе журавли…
Мне за печалью горькой не угнаться.
Неужто мне от холода земли
К счастливой жизни больше не подняться?
Прощально плачут в небе журавли…
Над Сожем между скошенных лугов
Брожу один, не находя и следа
Былых путей, дорожек, берегов…
Лишь с жизнью бездорожною беседа –
Над Сожем между скошенных лугов…
И горько мне в родимой стороне,
И плачет сердце клином журавлиным…
Ты помолись, мамаша, обо мне,
За грешного и праведного сына,
В родной моей любимой стороне…
Свидетельство о публикации №114112606868