Из Михася Башлакова 25. 11. 2014

Міхась Башлакоў

Я знаю, што жыццё ўсё ж пераменіцца
І ўсе мае грахі прабачыш ты…
У залатых лясах за Навабеліцай
Зрываюцца і падаюць лісты.

Яны на сцежку плаўна апускаюцца
І шапацяць нам нешта, шапацяць.
Дні залатыя рэхам адгукаюцца  –
Іх толькі засталося і гукаць.

А цішыня, як музыка, струменіцца.
Мы гэты міг згадаем праз гады:
У залатых лясах за Навабеліцай
Зрываюцца і падаюць лісты…


***
Я знаю, жизнь возьмёт и переменится,
И все мои грехи простишь мне ты…
А в золотых лесах за Новобелицей
Срываются и падают листы.

Они на тропку плавно опускаются
И шелестят о чём-то, шелестят.
Дни золотые эхом отзываются –
И, словно эхо, вдаль от нас летят.

А тишина, как музыка, колеблется.
Мы вспомним этот миг – и я и ты,
Как в золотых лесах за Новобелицей
Срываются и падают листы.


Рецензии