Из Михася Башлакова 25. 11. 2014
Я знаю, што жыццё ўсё ж пераменіцца
І ўсе мае грахі прабачыш ты…
У залатых лясах за Навабеліцай
Зрываюцца і падаюць лісты.
Яны на сцежку плаўна апускаюцца
І шапацяць нам нешта, шапацяць.
Дні залатыя рэхам адгукаюцца –
Іх толькі засталося і гукаць.
А цішыня, як музыка, струменіцца.
Мы гэты міг згадаем праз гады:
У залатых лясах за Навабеліцай
Зрываюцца і падаюць лісты…
***
Я знаю, жизнь возьмёт и переменится,
И все мои грехи простишь мне ты…
А в золотых лесах за Новобелицей
Срываются и падают листы.
Они на тропку плавно опускаются
И шелестят о чём-то, шелестят.
Дни золотые эхом отзываются –
И, словно эхо, вдаль от нас летят.
А тишина, как музыка, колеблется.
Мы вспомним этот миг – и я и ты,
Как в золотых лесах за Новобелицей
Срываются и падают листы.
Свидетельство о публикации №114112505198