Из Миколы Шабовича 24. 11. 2014

Мікола Шабовіч

Не сумуй, што гады пралятаюць,
Свой сівы пакідаючы знак,
Што пачуцці няўзнак адцвітаюць,
Як і ўсё адцвітае няўзнак.

Не сумуй, што хвіліны пяшчоты
У прывычнай сваёй бегатні
Адкладалі на заўтра, на потым,
Мітусні ахвяруючы дні.

Не сумуй! Што з таго сумавання!
Хай маршчыны разумняць чало!
Будзем помніць: было ж і каханне,
Салаўінае лета было!..

Рана-позна пара наступае
Па асенняй сцяжыне пайсці.
Не сумуй, што жыццё пралятае:
Мы ж спаткаліся ў гэтым жыцці!


***
Не печалься, что дни пролетают,
Свой седой покидая нам знак,
И что чувства твои отцветают,
Погружая в бесчувствия мрак.

Не печалься, что редкие ласки
Мы в привычной для нас беготне
Оставляли на завтра, как сказки
Забывают, что были во сне.

Не печалься! Ну, что в той печали!
Пусть морщины нам красят чело!
Будем помнить любовные дали,
Соловьиного лета крыло!..

Рано ль, поздно, пора наступает
По осенней тропинке пойти.
Не печалься, что жизнь пролетает,
Всё же встретились наши пути!


Рецензии