Исповедь алкоголика

Споведзь беларуса- алкаголіка ...

 Ужо колькі год я на сняданне п'ю ілжу,
 Глынаю яе залпам...
 Я пачынаю з раніцы,
 Паспець каб усю сябе параніць,
 Каб не аставіць месца
 Для надзеі, думак,
 Мары як свае мне здзейсніць...
 Такім нялёгкім лёсам
 Упіваюся ...
 І напіваюся...
 Спачатку не гарэлка- піва,
 Ужо потым даганяюся
 Да поўнае кандыцыі ...
 Дыягназ я сама сабе паставіла...
 І, мабыць, не зусім медычны,
 Хутчэй на сацыяльны
 Ён падобны...
 Такіх як я, на Беларусі сонм...
 Адны гарэлку п'юць
 Ужо з раніцы,
 Другія слухаюць навіны
 Ці глядзяць...
 І гэтак зноў і зноў...
 Так страшна нам
 Пачаць мяняцца...
 Мо Мова дапаможа?
 Ілжы на Мове быць не можа?
 Изноў даверліва гляджу
 У манітор...
 Манкурт і здраднік
 Там на Мове
 Размаўляюць...складна
 Глядзяць мне ў вочы
 Проста ...
 і лгуць...ілгуць...
 Напруга аж ўздымае
 Тым манкуртам грудзі...
 Не ў Мове справа, спадары,
 А ў нас!
 Гаспадыры сабе мы
 Або не?
 І колькі вытрымаць яшчэ
 ПрыйдзЕцца
 Нам-табе, і мне...
 І вам таксама,
 Хто з манітораў
 Нам ілжу ...вяшчаюць!

 Прашу прабачэння ў непітушчых, хоць такіх і няма...гл. вышэй!