Добруш, Ипуць

            ДОБРУШ

Добруш – неруш гомельскага свету
З сонечнымi колерамi лета,
З духам старажытным рыштаванняў,
З таямнiцай даўняю паданняў.

З выгінамі гожымі масточкаў,
З грушамi салодкiмi ў садочку.
Добра ж як! Не зарасi сарочку
У траве купальскай цемнай ночкай.

Кветка-папараць расце, напэўна,
У лясах у добрушскiх напеўных.
Добруш, дабрадзей добразычлiвы,
Радуе усiх ракой iмклiвай.

У вянках купальскiх без сумневу
Рэчка  Iпуць, нiбы каралева,
Добрыцца сваiм пясчаным плёсам
Перад промнем золатавалосым.

Ёй радно нябёсаў лёс даверыў,
Нiбы лiст бялюткае паперы,
На якiм i я радок любiмы
Напiшу на памяць для Радзiмы.
 





  ІПУЦЬ

Рэчка  Іпуць, рэчка Іпуць,
Да цябе праменні ліпнуць,
Ліпнуць зоркі i аблокі,
Ліпне месяц адзінокі.

А бывае, а бывае,
Як ваўкоў галодных зграя,
Плойма хмарак набягае,
З ёй у хованкі гуляе.

Хваля, нібы маладзіца,
Што з карункамі спадніцу
Падымае, падымае --
Пэўна, сораму не мае.

Зарагоча гром над гаем,
Бліскавіца ж у адчаі
Акунецца ў рэчку  Іпуць,
I раку дажджы абдымуць,
Зацалуюць, замілуюць
I на Добруш  пашыбуюць

…Ах, пасуе як паненкам
Гэта мокрая сукенка!