Беззлобный ветер... Из Миколы Шабовича
***
Лагодны вецер з поўдня павявае,
Нібыта гоніць прэч адчай-самоту,
Ды на душы не радасць веснавая,
А горкі спеў асенняй пазалоты.
Чаму гадзіны поўняцца трывогай,
Што ўсё калісьці скончыцца павінна?
Куды ні йдзі – не доўжацца дарогі,
А карацеюць з кожнаю хвілінай.
І дзе прытул? Дзе сноў салодкіх вырай?..
Калі ж мой крок супыніцца аднойчы,
У мінчукоў патоку шумнавірым
Мяне пазнай і паглядзі мне ў вочы.
***
Беззлобный ветер с юга повевает,
Как будто гонит прочь тоску, заботы,
А на душе не радость созревает,
А горький плач осенней позолоты.
И почему все дни полны тревоги,
Что жизнь должна закончиться как будто?
Куда б ни шёл – кончаются дороги,
И уплывают в прошлое минуты.
И где приют? Где снов счастливых блики?..
Когда же шаг утихнет мой однажды,
В толпе минчан – шумящей, многоликой –
Узнай меня, спаси меня от жажды.
Перевод Юрия Боровицкого.
Свидетельство о публикации №113031908895