Из Миколы Шабовича
***
Як мітусня гасцюе дзень пры дні,
Змяняе вэрхал даўкія турботы,
Захочацца хоць хвілю цішыні,
Захочацца хоць хвілю адзіноты.
Захочацца заснуць пад клёнаў шум,
Уткнуўшыся ў падушку травяную,
І спавядаць уласную душу,
І піць да дна сімфонію лясную.
Не шкадаваць, што мклівяцца гады,
А шкадаваць, што вёсны за гарою
І што не я, а нехта малады
Не спіць да рання летняю парою
І прысвячае дзіўныя радкі
Дзяўчынцы той, якой не знаць ніколі
Тых шчырых слоў, шчымліва-трапяткіх,
Таго пякуча-радаснага болю…
Гады, гады… Не вернуцца яны,
Хіба прысняцца толькі на хвіліну
Пад клёнаў шум, гаючы шум лясны,
Пад ветру спеў, пад посвіст салаўіны.
***
Как только суета заполнит дни,
Сменяя груз безрадостной заботы,
Захочется хоть каплю тишины
От самой первой до последней ноты.
Захочется уснуть под клёнов шум,
Упав лицом в подушку травяную,
И душу исповедовать, и ум,
И пить до дна симфонию лесную.
И не жалеть, что жизнь летит стрелой,
А сожалеть, что вёсны за горою
И что не я, а кто-то молодой
Всю ночь не спит под летнею луною
И посвящает дивные стихи
Девчонке той, что даже не узнает
О тех словах, о буйстве тех стихий,
О трепете, что в них не угасает.
Года, года… уплывшие рекой,
Приснятся мне и потекут равниной
Под клёнов шум – живительный, лесной,
Под пенье ветра, посвист соловьиный.
Перевод Юрия Боровицкого.
Свидетельство о публикации №113031204601