Пытае Андрэйка бабулю сваю,
Хаваючы ў спотку слязiнку:
– Навошта, завошта забiлi свiнню,
Навошта зарэзалi свiнку?!
Сумотна хрусцеў пад нагамi сняжок,
Чапляўся марозiк пякучы.
Бабуля сказала: «Вялiкая ўжо,
Пара яе рэзаць, унучак».
Праз час некаторы iзноўку бяда.
I зноў з кулакамi i з плачам:
– Вы што нарабiлi? Як вам не шкада?
Навошта парэзалi качак?!
– Няўжо ў вас нiякага жалю няма? –
Крычаў з перапуду шалёна.
– Ды выраслi. Тлустыя. Што за дарма
Далей iх кармiцi без плёну.
Калi адпраўлялi на бойню цяля,
Хлапчук не крычаў i не плакаў.
Сцяў вусны да болю. I моўчкi здаля
Глядзеў на дзядулю i бабку.
Пасля да сястрыцы сваёй падыйшоў,
На вуха шапнуў пад хусцiнку:
– У горад цякай. Ты вялiкая ўжо.
Здадуць, цi зарэжуць, як свiнку.
1990
Зразумеу
© Copyright: Анна Алескерова Загнетова, 2012
Свидетельство о публикации №112111207783
Свидетельство о публикации №112111207783
Рецензии