Нам сонца свецiць збоку
I шле святло здалёку.
Ды хмару вецер знекуль прывалок:
А хмара нестрымалася,
Цi можа раззлавалася
І каплямi на нас: «Шпок–шпок–шпок–шпок».
Напэўна хмара плача
I сонейка не бача.
Ужо ручайкi паўсюду маленькiя плывуць.
Мацнее дожджык льеца,
А сонейка смяецца,
А людзi гэткi дождж «сляпым» завуць.
1997
Сляпы дождж
© Copyright: Анна Алескерова Загнетова, 2012
Свидетельство о публикации №112110810100
Свидетельство о публикации №112110810100
Рецензии