Пра тое, што набалела...

Горад расце,  а ўлада ўсіх забівае.
Свой навязвае погляд, і пра людзей забывае.
Вусаты варта, крычыць.
Пра дэмакратыю балбоча.
А сам не ведае, чаго і ад каго што хоча.
Людзей кідае ў турму. Без думна, без рахунку.
Не Бацьку не хвалюет, што у кагота ёсть свая думка.

Яму начхать на ўсех, бо я ж прэзідэнт.
“Я прэзідэнт Беларусии на гэта ёсць патэнт”
Я не баюся Расію, я не баюся усяякіх Польшч
 Мне тольк патрэбен крэдыт, мне трэба грошай больш.


На выбары "усё сумленна", раз зноў я перамог.
А больш з других кандетав перамагчы не хто не мог.
Я не прадаў ўсю краіну. А значыць я не скончыў справу.
Бо я ж мала за гэты год нарабіў калу.
Валюту апусціў. Ўсю краину я прадаў.
Ўзровень жыцця ў краіне значна ўпаў.
І гэта таксама не ўсё. І я яшчэ нараблю.
"Я ж краіну сваю, усёй душой люблю."
І не спрабуй нічога змяніць.
Нічога не атрымаецца.
Як галавой аб сцяну біць.
Таксама ўсе застанецца…