Ружовы мой тварык, блакітныя вочы
а сум твой бывае зусім невідочны.
Шалёная ўсмешка вуснаў прыгожых
І позірк у бок падзеяў харошых.
Цяжка было выхоўваць дзеці?
Прыбіраць за намі паўсюль смецце?
Заплюшчваць вочы на брудныя скарпэткі
Вымываць заўсёды горы талеркаў
А помніш пачуцці, якія адчувала
Калі нас маленькіх у руках ты трымала?
Калі прасавала маленькія рэчы
Давала бусякі сваёй дурной малечы:)
Сказаць што павінны твае адзіныя дзеці
Словы не значаць так шмат у гэтым свеце
Але з адкрытым сэрцам, адкрытаю душою
Дзякуем за жыццё стоячы перад табою.
Дзякуй за доўгія бяссонныя ночы
За размовы прыемная, настрой такі творчы
За слёзкі салёныя, боязь і трывогу
За душэўную патрэбную хуькую дапамогу.
Так што гаварыць, давай абдымацца!
Давай хутчэй смачна цалавацца
Хадзі ўжо сюды, кахаем цябе мама
Не будзем губляць часу проста, марна.
Маме
© Copyright: Яна Ткачук, 2012
Свидетельство о публикации №112071205775
Свидетельство о публикации №112071205775
Рецензии