Гай на могілках сьціхае,
Як хаваюць там людзей.
І душа не успрымае
Ў гэны час жыцця падзей
Шлях нябожчыка турбуе.
Дзе і як існуе ён?
Разам з ім мы. І шкадуем,
Што усё вакол не сон.
Не ўявіць куды знікае
Дух таго, хто побач быў.
Але ж дзесьці ён блукае,
Бо чуваць яго уплыў.
Адчуваючы жах страты,
Мы ўспрымаем крык душы,
Што яна ужо узнята,
І жыве…ў далечыні.
І адтуль ужо, з далёка
Папярэджваюць нас-
Не губляецца нічога,
Да ўсяго прыходзіць час.
Папярэджанне
© Copyright: Владимир Кабердин, 2011
Свидетельство о публикации №111110408323
Свидетельство о публикации №111110408323
Рецензии