Я з Доляй сеў за карты,
Здала без мухляжу,
Прапанавала жартам:
"Пастаў на кон душу!
Мяне пераіграеш,
То смерці не спазнаеш.
І дадала сур'ёзна,
Магчыма выйграць можна?"
"А што? - сабе падумаў, -
А раптам пашанцуе:
Пакіну Долю ў дурнях,
І вечнасць патанцую.
Ці год, ці два, ці дзесяць
Памножаных на восем -
Іграцца з Доляй весела,
Глядзіш, ужо і восень.
Зіма не загарамі,
Халодная, як смерць:
Адбіўся казырамі,
Ды Долі - не здалець.
Ці здолеў, ці не здолеў бы
Яе пераіграць -
Душу забрала Доля,
Прыйшоў час паміраць.
Я з доляй сеу за карты
© Copyright: Стихи На Заказ Кудласевич, 2011
Свидетельство о публикации №111042701878
Свидетельство о публикации №111042701878
Рецензии
