Крыуда

Мяце вятрыска сонечны пясок –
Ён вінавата лашчыцца да ног.

Пайду я нацянькі праз жоўты лес,
Па ветрыкам расчэсанаму полю.
Яны не скажуць: “Не ў сваё залез!” –
Жыты й лясы маю пацвердзяць волю.

Заўсёды я дадому мог прыйсці,
Купацца ў Балтыі, бурштынікі шукаць.
Заўсёды, што хацеў, я мог знайсці –
Ды ветліва маглі не адказаць.

Пакрыўдзілі… З цярплівасцю прыму,
Нібыта воўк завыю на дарозе...
Балтыец-брат! З усмешкай абдыму,
Як на кляновым з’явішся парозе.



* * *
А што будзе праз дзесяць гадоў
І якая пратрубіць труба?
Саранча з сутарэнняў і схоў
Павылазіць – панікне трава...

У якой жа краіне малой
Распачаўся ўжо свету канец?
Мо пячатка для ліку галоў –
666 –

Танна зроблена? Веру крапі,
О мой брат па Хрысту,
Кубак крэўны да кроплі дапі –
І сыходзь тады у немату ...

О як светла і жудасна мне:
Як ад плоці аддзелены дух,
Я знаходжуся ў будучым сне.
Там на дзіва ажыўлены рух!

Як патрэбен ты сам для сабе,
Каб прарокаў ілжывых спазнаць
І анёлаў на гучнай трубе
Са свяцільнікам сустракаць...