Я крочу зноў у цішыні,
Па вузкім вуліцам старым.
Зноў успамінаю тыя дні,
Калі я быў зусім малым…
Вось стары сад, стаяў тут тын,
Вярба зхілілась ля ракі…
З прадвеку быў там белы млын.
А зараз сцены, без страхі…
З дзяўчынкай тут я сябраваў.
З ей першы раз сустрэў світанак.
І першы раз - пацалаваў,
Вось тут, дзе быў калісьці ганак…
І ў свет – адсюль жа я пайшоў.
Па шляху ў далеч, да сваей звязды…
Мо што ў жыцці я і знайшоў,
Але як сумна – зноў сюды…
Радзімы кут, маленства час,
Ружовых мар далекі край…
Усе жыцце у сэрцы ў нас!
Ты вабіш, быццам душу – Рай!
Каб разагнаць у душы сумоту –
Прыйду і лягу срэдь травы…
Развей мой смутак, адзіноту,
Радны завулак – ПАЛЯВЫ!
Я крочу зноу у цiшынi
© Copyright: Игорь Макаревич, 2009
Свидетельство о публикации №109060600438
Свидетельство о публикации №109060600438
Рецензии
З дзяўчынкай тут я сябраваў.
З ей першы раз сустрэў світанак.
І першы раз - пацалаваў,
Вось тут, дзе быў калісьці ганак…
Игорь, Ваша поэтическая ностальгия по родному краю зацепила.
В детстве я часто слышал белорусский акцент в Поволжье от эвакуированных во время войны Ваших земляков.
С наилучшими пожеланиями и мирного неба,
Борис
Борис Крылов 3 06.06.2009 01:22 • Заявить о нарушении
З ей першы раз сустрэў світанак.
І першы раз - пацалаваў,
Вось тут, дзе быў калісьці ганак…
Игорь, Ваша поэтическая ностальгия по родному краю зацепила.
В детстве я часто слышал белорусский акцент в Поволжье от эвакуированных во время войны Ваших земляков.
С наилучшими пожеланиями и мирного неба,
Борис
Борис Крылов 3 06.06.2009 01:22 • Заявить о нарушении