не губляй мяне ў вышынi нябёсаў,
не губляй мяне ў лiсцi дрэў.
лепш аддай мяне на пакуты лёсу
ды пачуй мой пакутны спеў.
i забудзься на тое, што я - не зорка-
узнiмi галаву вышэй!
гэты свет
вельмi-вельмi крохкi...
з кожным днём на зямлi
ўсё цiшэй.
разбураюцца замкi,палацы-
разбураецца наша жыццё,
а святло-мой адзіны дaрадца
ў гэтым свеце, што йдзе ў небыццё.
***
© Copyright: Елена Соловец, 2008
Свидетельство о публикации №108121103622
Свидетельство о публикации №108121103622
Рецензии