я ўсё згубiла-
і душу таксама.
прасякнут шчасцем
склiзкiм
мой цiхi,
слёзны боль.
о божа!
на адну хвiлiну
памерцi мне дазволь.
каб адпачыла я
ад гэтых жахаў,
каб моцы набралась
у дзiвосным сне,
каб потым той,
хто мне зрабiў балюча
не дараваў сабе.
каб мае думкi
былi як зямныя
і не луналi
ў вышынi нябёс,
каб той,хто вызначыў,
хто я такая,
не памяняў мой лёс.
i, каб лясы,
дзiвосныя пралескi,
як i раней cxiлялi галаву,
мяне вiтaлi, нiбы гаспадыню...
дазволь, каб ўсё было,
як гавару.
***
© Copyright: Елена Соловец, 2008
Свидетельство о публикации №108121103613
Свидетельство о публикации №108121103613
Рецензии