28. 10. 07

Даруй мне , мама, за тое,
Што рэдка кажу я табе
Аб тым, як ганаруся табою,
Даражу…
І люблю больш за ўсіх.
Мы бачымся ня часта,
Размову не вядзем:
Амаль не прыязджаю,
На жаль,я да цябе.
Але калі я дома,
То мне мілей няма
Нічога за цябе,
за хатку, родны дворык…
Я ведаю, мама, што цяжка табе,
Што сумна бывае ў той цішыні,
Але я прыеду і смутак зганю…
І добрых навінаў я прывязу…

Часам настрой у нас з табою
Бываем дрэнны і ніякі…
Мне цяжка размаўляць з табою –
І ты даеш адзнаку…
І мабыць, здаецца табе,
Што нейкая я не такая:
Ці нешта у мяне не так
Альбо цябе не паважаю?..
І іншым разам чую я,
Што нешта не тое з табою,
Пытаюся –
Адказа не чую…
Я толькі адчуваю,
Што табе дрэнна,
кепска,
няўтульна…
Нешта турбую цябе…
І ты не жадаеш
Звальваць ўсё на мяне…
Дзякую, мама, за тое,
Што ёсць ты ў мяне,
За тую падтрымку ціхую,
За тое , што разумееш мяне.
За тое, што цэніш,
За тое, што любіш,
За тое, што верыш
І прыгалубіш...