Гэй, шумна у боры
Вихор вые – пяе.
Аб слёзах, аб горы
Ён гаворку вядзе.
Аж хіляцца сосны,
Стогнуць цяжка дубы.
Ад гэтай жалоснай
Віхорнай кляцьбы.
Прадсмяротны хрып у ёй
- Аль не чуеш ты?
Б’ецца злобным крыкам
Хваля нянавісці.
Адсечаные рукі
Давяць капыты.
Зямлю заліваюць
Ручаі крыві.
Хопіць віхор, сціхні
Не пужай людзей!
Не будзі цені продкаў
Гулам даўніх падзей
Мір ў зямлі славянскай
Супакой – цішыня.
І николи не будзе
Тут-ка ліцца крывя!
Вихор
© Copyright: Руслан Романович, 2005
Свидетельство о публикации №105121400515
Свидетельство о публикации №105121400515
Рецензии