Зоў.
Пойдзем са мной, пакажу табе ўсю прыгажосць прыроды.
Дзіўныя кветкі, з розуму сводзячых водарам тонкім.
Неба коляру мар, з блёскам крылаў буслоў ў нібасклоне.
Хаткі баброў, над вадою празрыстаю рэчкі азёрнай.
Там ты пачуеш – каханне зямлі – цяплыню сонца.
Вецер твой твар – аблашчыць – пагладзе, дыханнем бога.
Ты зразумееш, што месца твае тут назаўсёды.
І не захочаш жыць як раней у безнадзейнасці кволай.
Ты станеш зубрам вялікім – лясным князем звярыным.
Станеш прыгожым арлом – лятучым у паднябессі.
Магутным – шэрым ваўком, скрозь гушчары панясешся.
Мір гэты твой – ты сынам яго, па праву завешся.
Зов
© Copyright: Руслан Романович, 2004
Свидетельство о публикации №104102400031
Свидетельство о публикации №104102400031
Рецензии