Размова.
Буйны вецер ты ветрадуевіч!
Разметаў сняжок па полюшку.
Агаліў зямлю – памарозіў ўсю.
Як не сорамна табе – гость непрошаны.
Клікала мяне – зіма матачка.
І з пустэчаў халодных – бязмежных.
Вось прыйшоў я у лес дрыгавічэй,
Разагнаць тугу зялёную.
Красна сонейка ты далёкае.
Ты навошта растапіла снег.
Не прайсці цяпер не праехаці.
Усе шляхі вадою залітыя.
Заклікала мяне вясна – матачка.
Каб прагнаць зіму халоднаю.
Атагрэці каб дрэваў галіначкі.
Атагрэці - люцкія душанькі.
Хваля тёмная – непакорная.
Ты ламаеш вёслы лдзіяў.
Адкажы – па что, гэта робіш ты?
Хваля злостная непасытная.
Не хачу каб сыны славянскія.
Пакідалі айчыну каханую.
Бо, зямля іх самая лепшая!
Ва усім свеце, не знайсці такой!
Размова
© Copyright: Руслан Романович, 2004
Свидетельство о публикации №104102400018
Свидетельство о публикации №104102400018
Рецензии