Крывичы

              Крывічы.
Там - дзе бачны верхавіны лесу.
Ціха гучыць тужлівая песня.
Стогнуть аб чымсці замшэлыя дрэвы.

Ты спыніся, прыслухайся пільна.
Да таямнічай гэтай гаворкі.
І ідзі на кліч гэты ціхі.

Там ты убачыш – стромкія хвоі,
Стройныя кедры – белы бярозкі,
Сумныя івы – чырвоны рабіны.

Гэта твае лясное царства.
Лес твая хата – заступнік і сябр.
Так і было задумана богам.

Не – не золата табе свеціць.
А чырвонае – цёплае сонца,
Сагравае серца – каханнем.

Не палац і з мёртвых каменняў –
- Даражэй табе усіх багаццяў -
- Лес зялёны, ды ветра свабода!

Ты славянін – сын паганскага бога.
Віцязь магутны – вялікага Рода.
Ты і прырода – непадзельны.

Дрэў карані – твае рукі.
Кроў твая – святло сонца.
Мары твае – сокала крылы.

Там дзе бачны верхавіны лесу.
Ціха гучыць паганская песня.
Гэта сыны вялікага рода.

Прыйдзе наш час – прыйдзе скора.
Мы адпомсцім за маці прыроду.
Мы крывічы – мы ваўкалакі...