Пад соснамi, на беразе
Той самай ракi
Сядзелi хлопец з дзеучынай
Сядзелi на зямлi.
Ен ласкава, з заботаю
Руку ей працягнуу
I сеу блiжэй з ахвотаю
Сядзелi пяць гадзiн.
На шостую гадзiначку
Ен вырашыу сказаць:
-Люблю цябе, ты кветачка
Ты лепшая з дзяучат.
Яна уся засмуцiлася,
Чырвоная, як рак
Сказала: -Буду кветачкай
Тваей, ты рад?
-Мая дзяучынка, Верачка,
Як мог я быць сляпым!
Люблю цябе, ты кветачка,
Ты кветачка мая.
Сядзелi тры гадзiны так
Сядзелi пад сасной
Трава расла да Верачка
Прыснула. Жаркi зной.
Тры гадзiны
© Copyright: Хабиба, 2004
Свидетельство о публикации №104071300982
Свидетельство о публикации №104071300982
Рецензии
На это произведение написаны 2 рецензии, здесь отображается последняя, остальные - в полном списке.