***

Пётр Шаколо
12:55
Здравствуй, Ира! - дочь моего незабвенного друга детства Алика Ташева. В моей памяти никогда не сотрётся его образ, помню пока живу. Алик приезжал в Ошмяны в 2010 году, мы встречались,вспоминали былые годы, друзей, знакомых. Я подарил твоему папе свой сборник с надписью-пожеланием в стихах. Спустя некоторое время у нас в Ошмянском музее была конференция по теме "Ашмяны - погляд праз стагоддзі", где выступал и я с докладом "Ашмяны ў маім жыцці і творчасці". В этом выступлении я говорил и про нашу встречу с другом:
13:01
Вот эта часть выступления.Думаю,тебе будет интересно. У шматлікіх прысвячэнняхкалектывам,персанальных вершаваных ухвалах,
пажаданнях,віншаваннях,якіх напісанабольш за сто, імкнуся аддаць родным,ся- брам,таварышам і знаёмым даніну павагіза іх працу,за адметныя ўчынкі, за чуласць і ветлівасць да іншых людзей іперсанальна да мяне. І,хаця гэта не зусім такая ўжо высокая паэзія, я ўключаюгэткія радкі ў свае зборнікі. Бо нас некалі не стане – а добрыя словы,сказаныядобрым людзям,нашчадкі прачытаюць і ўспом- няць нашы імёны.
Ну вось,напрыклад. У 2010 годзе ўлетку з Узбекістана ў Ашмяны пасля адсутнасці ў некалькі дзесяткаў год прыязджаў даўні сябардзяцінства Алік Ташаў. Прыехаў пасля перанесенай перад тым хваробы ў некалькі прыгнечаным стане,маўляў – “мо ў астатні раз”. Пагасцяваўшы ў родныхмясцінах,крыху адмяк і павесялеў душой.Перад ад’ездам,калі я дарыў яму сваюкніжку вершаў, мой друг-узбек выказаў жаданне каб я падпісаў зборнікнадпісам,па выразу Аліка,
“у стылі паланеза Агінскага”. Паланезне паланез,але вось такія радкі я яму экспромтам напісаў – і Ташаў,здаецца,быўзадаволены.

Калі ад’ехаў ты з Каршы,
То было смутна на душы.
А як з’явіўся у Ашмяне –
Адчуў сябе у лепшым стане.

А што й казаць! –
Радзіма лечыць:
Тут і паветра і зямля –
Усё з дзяцінства дарагое –
Бальзам для сэрца забяспечаць.

З душы адлегла замяшанне –
І арганізм прыйшоў у норму.



Цяпер... настала расставанне –
Ад’едзеш ты з Ашмянаў скора.

Але ж,ашмянскія сустрэчы
Табе – падпітка надалей,
Ды успаміны нам,дарэчы,
Тым даражэй,чым мы сталей

Ты ўспамінай ва Ўзбекістане
Куток свой, родных і сяброў,
Заўсёды помні пра Ашмяны.
Жыві сто год і будзь здароў!

13:11
Это мероприятие в музее прошло в ноябре 2011 года. А тогда, в 2010, я Ташеву пообещал включить это стихотворение в новый готовящийся мною сборник, что и сделал через месяц после нашего расставания - в июле 2010 послал Саше книжку в Карши, с таким вот автографом:

Пётр Шаколо
13:20
АЛИКУ ТАШЕВУ

13:25
Привет,мой друг, и пожеланья Тебе все лучшие мои! Я выполняю обещанье: В подарок шлю стихи свои. :::::::::::::::::::::::: І гэты сціплы зборнік вершаў Хай будзе памяццю давеку, Душэўнай помаччу найпершай Ад чалавека - чалавеку! 30.07.2010 г
13:29
Вот такая история. И очень жаль, что та наша с другом встреча оказалась последней.

Ирина Ташева
21:42
Добрый вечер.да книгу я видела и читала ваши стихи.8 марта будет год .очень тяжело мне без него.до сих пор в подушку плачу.скучаю.
15 фев

Пётр Шаколо
15:24
Сочувствую и сопереживаю. А.Ташев - хороший человек. У меня о нём только добрые воспоминания.

Другие статьи в литературном дневнике:

• 20.07.2013. Недопустимые грехи
• 19.07.2013. ***
• 12.07.2013. ***
• 11.07.2013. ***
• 10.07.2013. ***
• 01.07.2013. Для памяти.