Herkesin İstanbul’u Var*
İstanbul ağlıyor, hüzün doluyor,
Kadim şehrim sanki nefessiz kalıyor.
Gözyaşım şehrin yaşına karışıyor,
Ruhum geçmişin iziyle yarışıyor.
Kavisli yatağanları zihnimde parlar,
Bin dört yüz elli üçten gelir rüzgârlar.
Haliç, Ayasofya ve Mavi Camii,
Doldurur kalpteki o sonsuz gamı.
Gönlüm bu yaşlarda boğulup gidiyor,
O hırçın ateşi yeniden yad ediyor.
Tek bir bakış yetti, bir ömürlük aşka,
Şimdi her şey uzak, her şey bir başka.
Saçın bir anlık rüya,
Silindi hafızadan, döndü bir hiçe güya.
Manasız artık her şey, bitti bu oyun,
Ne sen benimsin artık, ne ben sana aidim.
* В названии не отображаются турецкие буквы.
2023